ఎవరిని చూసుకుని నీకు ఇంత పొగరు?
“ఎవరిని చూసుకుని నీకు ఇంత పొగరు?” అని కొంతమంది అడుగుతారు.
నా సమాధానం చాలా సింపుల్...
ఇది ఎవరి మీద చూపించే అహంకారం కాదు. ఎవరినీ తక్కువ చేసి చూసే మనస్తత్వం కాదు. నా దగ్గర లేని దాన్ని ఉన్నట్టు చెప్పుకునే గర్వం కూడా కాదు.
నేను నన్ను నేను చూసుకుని గర్వపడుతున్నాను. ఎందుకంటే ఈ రోజు నేను ఉన్న స్థానం వెనుక నా కష్టం ఉంది, నా ఆలోచనలు ఉన్నాయి, నా వైఫల్యాలు ఉన్నాయి, నా అనుభవాలు ఉన్నాయి... అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నా ప్రతిభ ఉంది.
నా రంగు కాదు... నా ప్రతిభే నా అందం
ఒక మనిషి అందం అతని రంగులో ఉండదు. అతని శరీరాకృతిలో ఉండదు. ఖరీదైన దుస్తుల్లో కూడా ఉండదు.
ఒక మనిషి నిజంగా అందంగా కనిపించేది అతని ప్రతిభ బయటకు వచ్చినప్పుడు.
ఒక వ్యక్తి తన రంగంలో అద్భుతంగా పనిచేస్తున్నప్పుడు, తనకు వచ్చిన పనిని బాధ్యతగా చేస్తున్నప్పుడు, తన జ్ఞానంతో మరొకరికి ఉపయోగపడుతున్నప్పుడు — అతని రూపం కంటే అతని వ్యక్తిత్వమే మన కళ్లకు కనిపిస్తుంది.
ప్రతిభ మనసును గెలుస్తుంది...
వ్యక్తిత్వం గౌరవాన్ని సంపాదిస్తుంది.”
నన్ను చూసుకుని నాకు ఎందుకు పొగరు?
ఎందుకంటే నేను నా జీవితాన్ని ఇంకొకరితో పోల్చుకుని నిర్మించుకోలేదు. నా దారిలో నేను నడిచాను.
పడిపోయినప్పుడు లేచాను. తప్పులు చేసినప్పుడు నేర్చుకున్నాను. అవకాశాలు రాకపోతే అవకాశాలను వెతికాను. ఎవరో వచ్చి నన్ను తయారు చేస్తారని ఎదురుచూడలేదు.
నాకు తెలిసినదాన్ని ఇంకా నేర్చుకున్నాను. రాని విషయాలను నేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. వచ్చిన అవకాశాలను ఉపయోగించుకున్నాను. వచ్చిన సమస్యలను ఎదుర్కొన్నాను.
అందుకే నా గురించి నాకు ఒక నమ్మకం వచ్చింది.
ఎంత దూరం వచ్చానో కూడా నాకు తెలుసు.”
నా పొగరు... నా కష్టంపై
కొంతమందికి విజయం కనిపిస్తుంది. కానీ ఆ విజయం వెనుక ఉన్న రాత్రులు కనిపించవు.
నవ్వుతూ కనిపించే మనిషి ఎన్ని బాధలు దాచుకున్నాడో ఎవరికీ తెలియదు. ధైర్యంగా కనిపించే మనిషి ఎన్ని భయాలను దాటుకుని వచ్చాడో తెలియదు. విజయవంతంగా కనిపించే మనిషి ఎన్ని వైఫల్యాలను ఎదుర్కొన్నాడో కూడా తెలియదు.
అందుకే నా విజయాన్ని చూసి ఎవరికైనా “పొగరు” అనిపిస్తే... నాకు అభ్యంతరం లేదు.
ఎందుకంటే నాకు మాత్రం తెలుసు — ఆ పొగరు వెనుక ఎన్నో సంవత్సరాల కష్టం ఉంది.
ఎవరినీ చూసి కాదు... నన్ను చూసే
“ఎవరిని చూసుకుని ఇంత కాన్ఫిడెన్స్?” “ఎవరిని చూసుకుని ఇంత పొగరు?” అని అడిగేవాళ్లు ఉంటారు.
కానీ నా కాన్ఫిడెన్స్కి ఒక వ్యక్తిని ఉదాహరణగా చూపించాల్సిన అవసరం నాకు లేదు.
నేను నిన్నటి నన్ను చూసుకుని ఈరోజు నన్ను కొలుస్తాను.
నిన్నటి కంటే ఈరోజు నేను ఏదైనా కొత్తగా నేర్చుకున్నానా? నిన్నటి కంటే ఈరోజు నేను మెరుగయ్యానా? నిన్న చేయలేనిదాన్ని ఈరోజు చేయగలుగుతున్నానా?
అదే నా పోటీ. అదే నా ప్రయాణం. అదే నా గర్వం.
పొగరు, ఆత్మవిశ్వాసం మధ్య తేడా ఉంది
“నాకు ప్రతిభ ఉంది” అని చెప్పుకోవడం పొగరు కాదు. “నేను ఇంకా నేర్చుకోవాలి” అని తెలుసుకోవడం బలహీనత కాదు.
నిజమైన ఆత్మవిశ్వాసం అంటే — తన సామర్థ్యం తనకు తెలియడం.
నిజమైన పొగరు అంటే — ఇతరులను తక్కువ చేసి తాను గొప్పవాడినని అనుకోవడం.
ఈ రెండింటి మధ్య చాలా పెద్ద తేడా ఉంది.
నా స్థానం... నా అలంకారం
ఒక మనిషి జీవితంలో ఒక స్థాయికి చేరుకున్నప్పుడు, అతని రూపం మారకపోయినా అతన్ని చూసే ప్రపంచం మారుతుంది.
అదే వ్యక్తి. అదే ముఖం. అదే రంగు. అదే శరీరం.
కానీ అతని ప్రతిభ ఒక స్థాయికి చేరుకున్నప్పుడు, అతని పేరు ఒక విలువను సంపాదిస్తుంది. అతని మాటకు ఒక బరువు వస్తుంది. అతని పనికి ఒక గుర్తింపు వస్తుంది.
అందుకే మనిషికి అతను సంపాదించుకున్న స్థానం కంటే గొప్ప అలంకారం మరొకటి లేదు.
నన్ను నేను ప్రేమించుకోవడం కూడా అవసరమే
చాలామంది ఇతరులను మెప్పించడానికి తమ జీవితాన్ని గడుపుతారు. ఎవరు ఏమనుకుంటారో అని ఆలోచిస్తూ, తమ సామర్థ్యాన్ని తామే అనుమానిస్తూ, తమను తాము తక్కువగా భావిస్తూ ఉంటారు.
కానీ ఒక దశలో మనం మనల్ని మనమే చూసుకుని చెప్పుకోవాలి...
కానీ నేను విలువలేనివాడిని కూడా కాదు.
నాకు లోపాలు ఉన్నాయి...
అదే సమయంలో నాకు ప్రతిభ కూడా ఉంది.”
మన బలహీనతలను అంగీకరించాలి. మన బలాలను గుర్తించాలి. మన ప్రతిభను అభివృద్ధి చేసుకోవాలి. మన ప్రయాణాన్ని గౌరవించాలి.
చివరగా...
ఎవరైనా మళ్లీ అడిగితే —
చిరునవ్వుతో ఒక్క మాట చెప్పొచ్చు...
ఎందుకంటే నాకు తెలుసు... నేను ఎక్కడి నుంచి మొదలుపెట్టాను. నేను ఏం కోల్పోయాను. నేను ఎన్ని సార్లు పడిపోయాను. ఎన్ని సార్లు లేచాను. ఏం నేర్చుకున్నాను. ఏం సాధించాను.
అందుకే నా పొగరు నా రూపం మీద కాదు. నా రంగు మీద కాదు. నా డబ్బు మీద కాదు. ఇతరులపై కాదు.
నా పొగరు నా ప్రతిభ మీద.
నా కష్టం మీద.
నా ప్రయాణం మీద.
నేను నన్ను నేను తయారు చేసుకున్న విధానం మీద.
నా కష్టమే నా గర్వం...
నా ప్రయాణమే నా గుర్తింపు.”
రూపాన్ని కాదు... ప్రతిభను గుర్తించే ఆలోచన కోసం.
